Het veld van herinneren

Er komt een moment in het leven waarop je voelt dat je niet langer om jezelf heen kunt blijven bewegen. Patronen blijven zich herhalen. Situaties raken steeds dezelfde plekken. Je begrijpt misschien al veel van jezelf, hebt gelezen, gevoeld, gezocht, maar ergens diep vanbinnen weet je: er wil iets werkelijk zichtbaar worden. Daar begint mijn werk. Mijn werk beweegt voorbij de lagen waarmee mensen zichzelf zijn gaan identificeren. Voorbij overtuigingen, rollen, overlevingsmech

Er komt een moment in je leven waarop je voelt dat het niet meer klopt zoals je leeft; er is iets in jou dat begint te bewegen en wat zich niet langer laat vangen in hoe je het altijd hebt gedaan, een onderstroom die zich steeds duidelijker laat voelen en die je uitnodigt om stil te staan bij wat er werkelijk gaande is. Op dat moment begint het leven te spiegelen; patronen herhalen zich, situaties komen terug in andere vormen en relaties raken telkens diezelfde plekken, waard

Achter mijn huis staat een enorme eikenboom. Stevig geworteld in de aarde, reikend naar het licht, dragend in haar aanwezigheid een stilte die alles omvat. Wanneer ik haar zie, zie ik geen gewone boom. Ik zie de volledige blauwdruk, zichtbaar geworden in vorm; wortels diep in de aarde, takken open naar het licht, en daartussen een kracht die niets verloren heeft van wat zij in essentie is. Toen ik haar vandaag zag, herinnerde ik mij wat ik eerder onder woorden bracht in Van S

Mijn leven speelde zich jarenlang af binnen de structuren van Defensie, een wereld waarin discipline, kaders en functioneren centraal staan, en waarin tegelijkertijd alles wat in mij leefde onvermijdelijk zichtbaar werd, omdat juist daar de grote thematieken zich aandienen en blijven terugkeren totdat ze werkelijk doorgrond en doorleefd zijn. Zesentwintig jaar lang bewoog ik mij binnen die wereld, en in al die jaren kwam ik steeds opnieuw dezelfde patronen tegen, in mijn gedr

De beweging van kosmisch weten naar menselijke verantwoordelijkheid. De grootste strijd in mijn leven bleek niet buiten mij te liggen. Zesentwintig jaar diende ik binnen Defensie. In die wereld leer je verantwoordelijkheid nemen voor je handelen en helder kijken naar wat er werkelijk speelt. Situaties worden niet opgelost door te wachten tot ze vanzelf veranderen. Je kijkt, je begrijpt en je beweegt. Die houding is nooit verdwenen. In mijn werk als multidimensionaal hypnother

Er is op dit moment iets gaande in het menselijk collectieve bewustzijnsveld.Ik voel het niet alleen om mij heen.Ik voel het in mijzelf. Sinds enkele weken beweeg ik in een vreemde herhaling. Niet alleen in de uiterlijke structuur van dagen die op elkaar lijken, maar in de onderlaag. Alsof iedere ochtend energetisch op hetzelfde punt begint. Slapen. Ontwaken. Doen wat gedaan moet worden. En precies op het moment dat ik mijn scheppingskracht wil inzetten, mijn unieke toon wil

Waarom waarheid geen verdienmodel is en onderscheidingsvermogen onvermijdelijk wordt. Er komt een moment in ieders leven waarop je voelt dat je ergens naartoe wordt geleid, zonder dat je kunt uitleggen waarom. Je volgt geen helder plan, geen einddoel, geen belofte van uitkomst. Je volgt iets veel subtielers: een innerlijk weten dat zegt hier moet ik nu zijn , ook al weet je nog niet waarvoor. Zo begon het voor mij toen ik instapte in een jaaropleiding die zichzelf presenteerd

Er zijn momenten in het leven waarop iets uit balans raakt. Niet altijd luid of dramatisch, maar subtiel. Je voelt het in je lijf, in je energie, in een stille innerlijke spanning die zegt: hier klopt iets niet meer . Vaak proberen we die disbalans te herstellen door ons aan te passen. Door begrip te tonen. Door te wachten. Door ruimte te laten. We noemen het geduld, loyaliteit of mildheid. Maar wat we eigenlijk doen, is het ongemak bij onszelf weghouden. Disbalans ontstaat z

De woorden die je hieronder leest zijn ontstaan tijdens een sessie van iemand die het Multidimensionaal Hypnotherapie Zielsverlangen-traject is ingestapt. Het vertegenwoordigd een direct weerslag van wat zich voor haar liet zien, voelen en herinneren in het veld. De ervaring is persoonlijk, en tegelijkertijd universeel. Omdat zielsverlangen nooit alleen over één mens gaat, maar over datgene wat zich via ons wil herinneren. Lees deze tekst niet om te begrijpen, maar om te v

Moeder Aarde is het stille hart van onze herinnering. De levende basis waarop wij ontwaken en onszelf terugvinden. Zij draagt ons licht én onze schaduw, en biedt ons een thuis om te helen en te groeien. Pas wanneer wij haar erkennen als hoofdrolspeelster in onze levensreis, kunnen wij werkelijk begrijpen wie we zijn, waarom we hier zijn, en hoe diep onze universele reis werkelijk gaat. De Aarde waarop wij leven, die we aanraken, bewonen en ervaren, is niet het volledige weze

Herkenning Misschien herken je dit gevoel.Dat je ergens diep vanbinnen weet dat je groots bent, licht draagt, ruimte inneemt zonder moeite, en dat je dat toch al heel vroeg hebt leren temperen. Niet omdat iemand het expliciet verbood, maar omdat je aanvoelde dat jouw aanwezigheid iets deed met de ander. Dat jouw stralen gezien werden. En dat je daar, als kind, verantwoordelijkheid voor nam. Soms ontstaat dat op momenten die klein lijken, maar groots doorwerken.Een blik. Een o

Mijn hele leven heb ik geleerd om mij aan te passen. Dat deed ik niet vanuit zachtheid of vanuit een natuurlijke beweging, maar vanuit noodzaak. Ik leerde al jong dat mijn waarheid gevolgen had. Ik ontdekte dat mijn woorden soms te scherp waren voor de wereld om mij heen, dat mijn helderheid mensen ongemakkelijk maakte en dat mijn diepte vragen opriep waar anderen geen ruimte voor hadden. En dus paste ik mij aan. Ik werd kleiner dan ik was. Ik sprak zachter dan mijn waarheid

Er is iets dat al een tijdje in mij aan het bewegen is. Steeds wanneer iemand mij vraagt: “Kun je dit wat simpeler uitleggen?”, “Kun je het vertalen naar Jip-en-Janneke-taal?” of “Niet iedereen begrijpt zulke abstracte dingen, hoor…”, voel ik een zacht, bijna glimlachend deel in mij dat zegt: lief mens… we hebben het hier niet over een boodschappenlijstje. We hebben het over het Universum. En eerlijk? Nee, ik kan de kosmos niet uitleggen in emoji’s. 🪐✨🤯🌍💫 Het ziet er leu

Er is een moment waarop de sluier beweegt. Het moment waarop je weet dat jouw bewustzijn verder reikt dan de grenzen van deze wereld. Wanneer de laag achter de sluier zich opent en je jezelf weer herinnert. Er is iets wonderlijks aan dit bestaan dat we zo vanzelfsprekend lijken te vinden: zodra we incarneren, bewegen we door een Sluier van Vergetelheid heen. Een onzichtbare laag die ons ogenschijnlijk loskoppelt van alles wat we zijn geweest, alles wat we wérkelijk weten, en

Er zijn momenten waarop woorden je niet meer toebehoren. Waarin schrijven geen handeling is, maar overgave, een meebewegen met iets wat groter is dan jijzelf. Zo is Van Sterrenstof tot Modder ontstaan: niet als project, maar als innerlijk weten dat mij riep. Ik dacht dat ik een boek schreef, maar al snel bleek het boek míj te schrijven.Elke zin die op papier kwam, raakte aan een herinnering in mij.Soms zacht, soms genadeloos helder.Het bracht me in contact met lagen die ik d

Zien. Dragen. Loslaten. Thuiskomen. In een multidimensionale hypnotherapie sessie volgt M een ontmoeting met een belangrijk deelaspect...

Ik ben vijftig en nog steeds ongesteld. Niet een beetje, maar vol. Maandelijks. Op de dag van de volle maan. En ik begin me af te vragen...

The illusion of the Matrix In mijn praktijk voor multidimensionale hypnotherapie ontmoet ik het keer op keer: de subtiele maar...

In de eenvoud van een ontmoeting, waarin niets geforceerd hoeft te worden en alles mag ontstaan, ontvouwt zich de kracht van...

Er was eens een cliënt, die ik M noem. M kwam bij mij met diepe vragen: Wie ben ik? Waarom loop ik steeds tegen dezelfde strubbelingen...