Wanneer de natuurlijke flow stagneert

Er is op dit moment iets gaande in het menselijk collectieve bewustzijnsveld.Ik voel het niet alleen om mij heen.Ik voel het in mijzelf.

Sinds enkele weken beweeg ik in een vreemde herhaling. Niet alleen in de uiterlijke structuur van dagen die op elkaar lijken, maar in de onderlaag. Alsof iedere ochtend energetisch op hetzelfde punt begint.

Slapen. Ontwaken. Doen wat gedaan moet worden.

En precies op het moment dat ik mijn scheppingskracht wil inzetten, mijn unieke toon wil neerzetten, zakt er iets in mijn systeem. Een verdichting. Een subtiele terugtrekking. Gedachten die fluisteren: wat heeft het voor zin? Wie zit hierop te wachten?

Het is zó subtiel dat je het bijna niet ziet.

Je denkt niet meteen: er beweegt iets.Je denkt: er klopt iets niet aan mij.

Je gaat twijfelen aan jezelf. Aan je vermogen. Aan je richting.

Je gaat harder inzetten. Meer doen. Beter formuleren. Strategischer bewegen. Want de oplossingen lijken buiten je te liggen. Daar zien we er genoeg van. Iedere dag. Op social media. Meer zichtbaarheid. Meer optimalisatie. Meer bewijs.

Maar ergens begon het bij mij te wringen. Want logisch gezien klopt het niet.

Het is totaal onlogisch dat wat ik van binnen zo helder voel, zo zeker weet, geen uiting zou mogen krijgen in de buitenwereld. Het is onlogisch dat een diepe innerlijke stroom geen bestaansrecht zou hebben. Het is onlogisch om te concluderen dat ik het niet kan, of dat het niet voor mij weggelegd is, terwijl mijn binnenwereld het tegenovergestelde ervaart.

Die conclusie is geen waarheid. Het is een oude reflex.

Nat beton is geen flow.Het is geen natuurlijke beweging. Het is een signaal dat er iets wordt geraakt.

Gisterenavond sprak ik hierover met mijn partner. Ik benoemde wat ik al weken voelde maar nog niet volledig had uitgesproken. Tot mijn verrassing zei hij: “Dat ervaar ik ook.” Dezelfde zwaarte. Dezelfde subtiele herhaling. Dezelfde terugtrekking op het moment dat hij werkelijk wilde creëren.

Dat was het moment waarop het logisch werd.

Wanneer meerdere mensen tegelijkertijd dezelfde onderlaag ervaren, dan is het geen individueel falen. Dan beweegt er iets in het veld. Een collectieve laag die zichtbaar wordt.

In de film Groundhog Day wordt de hoofdpersoon iedere ochtend wakker in exact dezelfde dag. Hij probeert te ontsnappen door harder te werken, slimmer te handelen, de omstandigheden te manipuleren. Maar hoe meer hij vecht tegen de herhaling, hoe sterker die wordt. De realiteit verandert pas wanneer hij stopt met de buitenwereld verantwoordelijk te maken en zichzelf onder ogen komt.

Misschien is dat wat hier gebeurt.

Wat als ieder mens een unieke toon draagt die werkelijk geleefd wil worden in deze realiteit? En wat als juist op het moment dat je die toon wilt laten klinken, je eigen schaduwzijden worden aangeraakt?

Niet omdat het niet voor jou is weggelegd. Maar omdat je op het punt staat een oude laag te integreren.

Volgen van je eigen diepe weten vraagt onderscheidend vermogen.

Het vraagt dat je voelt waar de natuurlijke stroom aanwezig is en waar je tegen jezelf in beweegt. Dat je herkent dat lopen door nat beton geen bewijs is dat je moet stoppen, maar een uitnodiging om te zien waar jij jezelf nog tegenhoudt.

De herhaling is geen bewijs dat je het niet kan.

De herhaling is een spiegel.

En misschien ontwaakt er iedere ochtend geen identieke dag.

Misschien ontwaakt er een mens die steeds minder bereid is zijn eigen unieke toon nog langer in twijfel te trekken.

En dát is logisch.