Wanneer de buitenwereld stilvalt

Er zijn perioden waarin het leven ons vooruit lijkt te duwen. De ene ervaring opent de volgende, oude patronen komen aan het licht en iedere ontmoeting draagt iets in zich wat gezien, doorleefd of voltooid wil worden. Het leven beweegt, soms zacht en soms onverbiddelijk. Juist in die beweging leren we onszelf steeds dieper kennen.

Lange tijd was dat ook mijn weg.

Ik zei vroeger vaak: ik ben hier voor mijzelf. Dit kwam voort uit de diepe innerlijke wetenschap dat ik mijn eigen levenslessen voluit aan wilde gaan, los van wat anderen daarvan vonden. Ik wilde ontmoeten wat zich aandiende, doorleven wat gevoeld wilde worden en begrijpen wat onder mijn keuzes, reacties en ervaringen verborgen lag. De ene laag volgde op de andere, totdat er gaandeweg ruimte ontstond om zowel mijzelf als anderen in hun proces te ontmoeten.

Vanuit die beweging ontstond mijn werk. Ik begeleidde mensen in de diepere lagen van hun bewustzijn. Na ruim zesentwintig jaar Defensie verliet ik de structuur waarin ik zo lang had gefunctioneerd. Ik opende mijn praktijk en schreef Van Sterrenstof tot Modder. Wat ik innerlijk had doorleefd, kreeg een vorm in de buitenwereld. Er kwamen cliënten, ontmoetingen, verhalen en nieuwe creaties. Mijn werk werd een natuurlijke uitdrukking van wie ik was geworden.

Totdat het stil werd.

De stilte was subtiel, maar voldoende om mij te laten voelen hoeveel houvast er ongemerkt nog in de buitenwereld aanwezig was. Zichtbaarheid, respons, beweging, mensen die mij wisten te vinden en de ervaring dat mijn inbreng ook zichtbaar werd ontvangen. Zolang die dynamiek er was, leek alles in orde. Pas toen zij afnam, werd voelbaar welke betekenis ik eraan had gegeven.

Aanvankelijk ervoer ik die stilte als stagnatie. Ik zocht naar wat ik over het hoofd zag, welke ingang nog geopend moest worden en welke beweging het geheel weer op gang kon brengen. Misschien moest mijn website anders. Misschien moest mijn aanbod helderder. Misschien moest ik meer delen, minder delen, mijn prijs aanpassen of een andere route kiezen. Maar iedere nieuwe poging bracht mij uiteindelijk terug naar dezelfde plek.

De stilte bleef.

Langzaam begon ik te begrijpen dat zij mij vroeg om te stoppen met het zoeken naar oplossingen. Zij liet mij iets zien wat in de beweging daarvoor verborgen kon blijven: hoe gemakkelijk we onze identiteit verbinden aan dat wat buiten ons vorm krijgt. We zeggen dat we weten wie we zijn, maar herkennen onszelf ondertussen in ons werk, onze relaties, onze maatschappelijke positie, onze financiële bijdrage, de mensen die ons nodig hebben en de zichtbare ontvangst van wat we creëren. Daar hoeft niets mis mee te zijn. Al deze vormen geven kleur, richting en betekenis aan ons menselijke bestaan. Maar wanneer zij stilvallen, wordt zichtbaar of we ze alleen bewonen, of dat we onszelf ermee zijn gaan identificeren.

Ik had mijn functie binnen Defensie al losgelaten. Ik had rollen, overtuigingen en oude identificaties op vele lagen ontmoet. Toch bleek er nog een subtieler houvast aanwezig te zijn: de buitenwereld die mij door haar respons vertelde dat mijn beweging ertoe deed. Toen ook die bevestiging grotendeels wegviel, bleef er aanvankelijk een ongemakkelijke leegte over.

Wie ben ik wanneer niemand iets van mij nodig heeft? Wat blijft er van mijn richting over wanneer de wereld stil blijft en wacht met antwoorden? Is dat wat ik voel nog steeds waar wanneer de zichtbare bevestiging uitblijft?

Het antwoord kwam los van een nieuw verstandelijk inzicht. Het ontstond als een steeds stabielere ondergrond in mijzelf. Ik ontdekte dat ik bleef staan. Mijn werk bleef waardevol, ook wanneer de bevestiging vanuit de buitenwereld even uitbleef. Mijn woorden bleven waar, ook bij een uitblijvende reactie. Wat ik had doorleefd, gecreëerd en aan anderen had gegeven, bleef volledig bestaan toen de buitenwereld tijdelijk stiller werd. Alleen de verwachting dat zij mij moest teruggeven wie ik was, begon los te laten. Misschien is dit wat het werkelijk betekent om identificatie los te laten.

Het betekent dat we voluit kunnen blijven genieten van ons werk, onze relaties, onze verlangens en alles wat ons dierbaar is. Succes, erkenning of financiële wederkerigheid behouden hun waarde. We blijven immers mens en mogen geraakt worden door wat wel of juist moeizaam ontstaat. Maar onder al die beweging kan een plek ontstaan die onbeweeglijk blijft onder iedere reactie van buitenaf.

We kunnen werken zonder ons werk te worden.

We kunnen creëren zonder onszelf aan de ontvangst ervan uit te leveren.

We kunnen zichtbaar zijn zonder onze waarde af te meten aan de blik van de ander.

We kunnen verbonden zijn zonder onszelf in die verbinding te verliezen.

Vanuit die plek wordt eigenwaarde losgekoppeld van wat we bijdragen. Wat we bijdragen wordt juist een pure uitdrukking van de waarde die al aanwezig is. Een volle agenda maakt ons innerlijk niet groter en een stille periode maakt ons evenmin kleiner. Een geslaagde creatie laat onze essentie intact en een gesloten deur verandert daar niets aan. Alles mag ons raken, maar ons fundament blijft onwankelbaar.

Ik begrijp nu ook opnieuw wat mijn oude woorden betekenden: ik ben hier voor mijzelf.

Vroeger verwezen ze naar mijn bereidheid om mijn lessen aan te gaan en mijzelf door iedere ervaring heen te leren kennen. Nu keren dezelfde woorden terug, maar vanuit een andere laag. De noodzaak om voortdurend een nieuwe ervaring, confrontatie of ingang te vinden om mijzelf te ontmoeten is voorbij. Ik ben hier om mijn eigen leven volledig te bewonen. Van daaruit is er ruimte voor anderen. Voor cliënten, lezers, voor nieuwe relaties en alles wat het leven nog op mijn pad brengt. Zij hoeven echter niet langer het anker te zijn waaraan ik mijn betekenis ontleen; die betekenis rust nu in mijzelf.

Innerlijke vrijheid daarom losgekoppeld van de behoefte om onafhankelijk te zijn. Werkelijke vrijheid is kunnen liefhebben zonder onszelf kwijt te raken. Kunnen geven zonder automatisch beschikbaar te worden. Kunnen ontvangen zonder ervan afhankelijk te worden. En kunnen bewegen zonder onze innerlijke grond mee naar buiten te nemen. Soms verschijnt vrijheid niet als een grootse opening, maar als het wegvallen van alles waaraan we haar nog ongemerkt hadden uitbesteed.

Dit proces raakt rechtstreeks aan de kern van het boek dat ik momenteel schrijf: Kleurrijke Schaduwzijden – De onvermijdelijke confrontatie met jezelf. Waar Van Sterrenstof tot Modder de beweging beschrijft van vergeten naar herinneren, gaat dit nieuwe boek over alles wat tussen ons en die herinnering in is komen te staan: de rollen waaraan we onze identiteit ontlenen, de overtuigingen waarmee we onze werkelijkheid vormgeven en de verhalen die ons vertellen wie we zouden moeten zijn.

Onze schaduwzijden leven immers in veel meer dan alleen wat we afwijzen, verbergen of liever vermijden. Ze verschuilen zich juist ook in wat we zorgvuldig hebben opgebouwd en zijn gaan aanzien voor onszelf: onze betekenis voor anderen, onze maatschappelijke positie, onze zichtbaarheid, ons succes en zelfs onze spirituele ontwikkeling. Juist wanneer deze vormen beginnen weg te vallen, ontmoeten we de vraag waarop geen enkele rol nog een antwoord kan geven: wie ben ik wanneer uiterlijke bevestiging volledig ontbreekt?

Leven vanuit herinnering precies daar. Het begint bij het doorzien van alles waarmee we onszelf ooit hebben geïdentificeerd, in plaats van het vervolmaken van een mieuwe identiteit. Soms verschijnt vrijheid als het wegvallen van alles waaraan we haar nog ongemerkt hadden uitbesteed, in plaats van een grootse opening. Eerst noemen we dat leegte. Dan noemen we het stilte. En op een dag ontdekken we dat we zijn thuisgekomen.

Ben je klaar om de reis van jouw eigen ziel te herinneren en de sluier definitief te doorbreken? Mijn boek Van Sterrenstof tot Modder is de rauwe handleiding voor de overgang van de kosmische bron naar de aardse realiteit en de weg terug naar jouw soevereiniteit

Sonja van de Reep

Auteur

Multidimensionale Hypnotherapie & Regressie