Wanneer herinnering het narratief doorbreekt.

Waarom waarheid geen verdienmodel is en onderscheidingsvermogen onvermijdelijk wordt.

Er komt een moment in ieders leven waarop je voelt dat je ergens naartoe wordt geleid, zonder dat je kunt uitleggen waarom. Je volgt geen helder plan, geen einddoel, geen belofte van uitkomst. Je volgt iets veel subtielers: een innerlijk weten dat zegt hier moet ik nu zijn, ook al weet je nog niet waarvoor.

Zo begon het voor mij toen ik instapte in een jaaropleiding die zichzelf presenteerde als een opleiding tot hoger bewustzijn facilitator. Op de eerste dag werd de vraag gesteld: wat brengt jou hier? Ik had geen eenduidig antwoord. Ik kon alleen eerlijk zeggen: “Ik volg mijn gevoel. Ik weet niet waar dit me brengt, maar ik weet dat ik hier nu moet zijn.”

Dat antwoord bleek achteraf alles te bevatten. Want wat ik toen nog niet wist, maar wel diep vanbinnen voelde, is dat sommige opleidingen, boeken en cursussen geen eindpunt zijn, maar Stepping stones. Opstapjes die je niet volgt om daar te blijven, maar om iets in jezelf te activeren: je onderscheidingsvermogen.

Misschien lees je dit niet toevallig. Misschien sta jij zelf op zo’n Stepping stone, op een punt waarop iets in jou begint te schuren. Niet omdat het fout is wat je doet, leert of uitdraagt, maar omdat het niet meer volledig klopt. Het kan zijn dat je voelt dat je ooit ergens instapte vanuit een zuiver verlangen, en dat datzelfde pad nu andere vragen oproept. Vragen die je niet altijd hardop durft te stellen, maar die zich wel aandienen in de stilte.

Het kan ook zijn dat je merkt hoe spannend het is om iets los te laten wat ooit richting gaf, betekenis had, misschien zelfs veiligheid bood. Niet alles wat je bracht waar je nu bent, hoeft met je mee naar waar je naartoe beweegt. Dat betekent niet dat het geen waarde had. Integendeel. Juist dat wat je hielp herinneren, mag soms worden losgelaten zodra het zijn werk heeft gedaan.

Als je hier iets herkent, dan hoef je niets te veranderen. Niets te verdedigen. Niets te bewijzen. Onderscheidingsvermogen vraagt geen keuze, maar aanwezigheid. Het ontvouwt zich vanzelf, precies op het moment dat jij bereid bent om eerlijk te voelen waar jouw waarheid zich nu bevindt.

Onderscheidingsvermogen is niets wat je hoeft te leren. We dragen het allemaal in ons.

Het is het vermogen om het verschil te voelen tussen een organisch veld, voortkomend uit hartzielsessentie, en een synthetisch veld, dat werkt via hiërarchie, verleiding en lush-beleving.

In het synthetische veld wordt bewustzijn vastgezet via intensiteit, via ‘high’-ervaringen, via beloftes van verheffing en exclusiviteit. Het voelt groots, meeslepend, soms zelfs euforisch, maar het is alles behlave een vrij veld. Het is een veld dat bindt.

Tijdens die opleiding begon mijn onderscheidingsvermogen zich te herinneren. Niet omdat iemand mij iets uitlegde, maar omdat ik kritische vragen begon te voelen. Vragen die niet bedoeld waren om te provoceren, maar die simpelweg niet meer te onderdrukken waren. Wat mij daarin raakte, was de dominante richting die werd uitgezet: het is my way or the highway. Afwijken betekende buitensluiten. Eigen waarheid werd gedoogd zolang die niet botste met de hiërarchie.

Precies daar begon ik mezelf te verliezen, en tegelijkertijd terug te vinden.

Ik heb altijd in twee werelden bewogen. Binnen Defensie én in spirituele ontwikkeling. In structuren én in innerlijke vrijheid. Ook hier weer. Ik kon aanwezig zijn in de spirituele narratieve wereld en tegelijk waarnemen wat daar gebeurde. Ik zag hoe subtiel bewustzijn kan worden gekaapt. Hoe moeilijk het is om dicht bij jezelf te blijven wanneer autoriteit zich spiritueel verpakt. En ik schrok daarvan, niet uit angst, maar uit helderheid. Toen mijn bewustzijn eenmaal openging, kon ik niet meer niet zien.

Dat was het moment waarop ik op een ander pad terechtkwam. Een pad dat haaks stond op wat ik tot dan toe had geleerd, en dat tegelijk diep vertrouwd voelde. Het was immers niets nieuws, maar een herinnering die al in mij aanwezig was.

Wat in die fase essentieel werd, was dat ik in aanraking kwam met het werk en de ervaringen van George Kavassilas. Zijn woorden raakten iets in mij wat zich wilde herinneren. De kennis en wijsheid die hij deelt, komen niet voort uit studie of theorie, maar uit directe ervaring en beleving. En precies dát maakte het voor mij herkenbaar op een dieper niveau. Wat hij aanraakte, was geen extern weten, maar een innerlijke waarheid die al in mij aanwezig was. Alsof iets wat lange tijd sluimerde, zacht werd wakker gekust. Niet door overtuiging, maar door resonantie. En zo werkt herinnering altijd: het komt niet van buitenaf, het wordt geactiveerd van binnenuit.

Ik zie dat dit bij ons allemaal zo gebeurt. Door een ontmoeting, een boek, een ervaring, een zin die precies op het juiste moment landt. Soms is dat een persoon, soms een situatie, soms een crisis. Het zijn allemaal Stepping stones, die iets laten ontsluiten. Voor mij was die ontmoeting onomkeerbaar. Niet omdat ik George volgde, maar omdat wat hij benoemde mij hielp herinneren wie en wat ik zelf ben, voorbij hiërarchie, voorbij systemen, voorbij spirituele narratieven. Vanaf dat moment kon ik niet meer terug in een veld dat niet organisch voelde. Het pad van herinneren lag open, een innerlijk weten dat zichzelf bevestigde in ervaring.

Er is nooit een oordeel geweest over de docenten of de opleiding. Integendeel. Er is altijd begrip geweest. Jij speelt een rol in mijn ervaring. En die ervaring had ik nodig. Maar wat ik ook heb ervaren, is hoe zwaar het kan zijn wanneer je je losmaakt uit een hiërarchisch veld. Energetisch werd dat voelbaar. Er was weerstand, projectie, druk. Niet persoonlijk, maar systemisch. Dat was confronterend. En ja, dat bracht me even uit balans. Omdat ik besefte hoe sterk de krachten zijn die bewustzijn willen vasthouden binnen bepaalde structuren.

Maar toen ik eenmaal écht het pad van herinneren betrad, was er geen weg terug. Wat zich toen ontvouwde, was een totaal andere belevingswereld. Geen hiërarchie. Geen kaping van bewustzijn. Geen externe autoriteit. Ik kwam direct in mijn hartzielsessentie terecht. Herinneringen kwamen niet als theorie, maar als doorleefde waarheid. Niet omdat iemand ze aanreikte, maar omdat ze in mij wakker werden. Wat ik herkende, had ik zelf beleefd, lang voordat ik er woorden voor had. Dat is ook waarom wat ik nu deel geen ‘nieuwe informatie’ is. Het is een veld van herinneren. Een veld dat in ons allemaal aanwezig is. Precies dát veld heeft uiteindelijk geleid tot het schrijven van mijn boek Van Sterrenstof tot Modder. Niet als leerboek. Niet als overtuiging. Maar als uitnodiging tot herinnering.

Wat ik steeds duidelijker zie- en wat zich ook via mijn boek begint te tonen- is dat deze informatie niet langer verborgen blijft. Ze wil naar buiten. Niet als doctrine, maar als toegankelijk veld. Voor iedereen die bereid is te voelen, te onderzoeken en zelf te onderscheiden.

Mijn boek is daarin geen eindpunt, maar een ingang.

Wat mij opvalt, is hoe sterk het boek bij mensen iets aanraakt. Niet zelden precies daar waar spirituele narratieven nog diep verankerd liggen: chakra’s, pijnappelklier, kundalini, ascensie-modellen. Concepten die voor velen niet alleen waarheid vertegenwoordigen, maar ook identiteit, en in veel gevallen een verdienmodel.

Wanneer die lagen worden aangeraakt, zie je iets interessants gebeuren. Er ontstaat verdediging. Soms fel. Soms aanvallend. Niet vanuit nieuwsgierigheid, maar vanuit bescherming. Voor mij is dat geen probleem. Het is een prachtige validatie. Want waar waarheid zacht landt, is geen verdediging nodig.Waar waarheid hard wordt bevochten, raakt ze iets essentieels.

Wat mij hierin vooral raakt, is niet dat mensen vasthouden aan bepaalde systemen, maar hoe. Ik zie hoe kennis en wijsheid soms niet meer worden toegepast als levende ondersteuning, maar worden herhaald als doctrine. Als iets wat beschermd moet worden, in plaats van onderzocht. Dat vraagt iets heel anders dan kennis vergaren. Dat vraagt bewustzijn toepassen. Daar ligt voor mij de kern van integriteit.

Ik heb mezelf ooit een belofte gedaan: op het moment dat ik voel dat mijn waarheid niet meer overeenkomt met waar mijn bewustzijn zich bevindt- omdat het is verworden tot een model, een methode of een verdienstructuur- dan pas ik het aan. Direct. Niet morgen. Niet na weerstand. Niet na bevestiging van buitenaf. Maar op het moment dat mijn Ziel iets blootlegt.

Elke sessie die ik faciliteer, is anders. Niet omdat ik zoek naar variatie, maar omdat mijn bewustzijn beweegt. En wat beweegt, vraagt om bijstelling. Om verfijning. Om loslaten van wat niet meer klopt.

Nieuwe herinnering betekent nieuwe afstemming. Nieuwe zichtbaarheid betekent nieuwe verantwoordelijkheid.

Dat vraagt bereidwilligheid. Niet om jezelf te verbeteren, maar om jezelf continu te ontplooien. Om eerlijk te blijven naar de plek van waaruit je ondersteuning biedt. Voor mij is dat de enige vorm van zuiver werken.

Niet blijven vasthouden aan wat ooit werkte. Niet verdedigen wat veiligheid biedt.Maar bewegen met wat zich aandient, ook als dat betekent dat je oude zekerheden loslaat.

En misschien is dat wel de stille uitnodiging die onder dit alles ligt:durf je waarheid niet te beschermen, maar te belichamen. Elke dag opnieuw.