Wanneer disbalans een poort blijkt te zijn

Er zijn momenten in het leven waarop iets uit balans raakt. Niet altijd luid of dramatisch, maar subtiel. Je voelt het in je lijf, in je energie, in een stille innerlijke spanning die zegt: hier klopt iets niet meer.

Vaak proberen we die disbalans te herstellen door ons aan te passen. Door begrip te tonen. Door te wachten. Door ruimte te laten. We noemen het geduld, loyaliteit of mildheid. Maar wat we eigenlijk doen, is het ongemak bij onszelf weghouden.

Disbalans ontstaat zelden zomaar. Ze verschijnt in ervaringen, ontmoetingen en situaties waarin we terechtkomen, en ja, vaak hebben we die zelf mede gecreëerd. Niet bewust, niet vanuit schuld, maar vanuit oude patronen en strategieën die ooit logisch en zelfs noodzakelijk waren.

En precies dát maakt disbalans zo waardevol.

Want waar iets uit evenwicht raakt, wil iets gezien worden.

Misschien herken je het:

• dat je wacht op beweging van de ander

• dat je beschikbaar blijft terwijl je voelt dat je jezelf parkeert

• dat je begrip toont, maar ondertussen steeds minder ruimte ervaart

• dat je loyaliteit verwart met jezelf verlaten

  
  

Disbalans wijst je niet af. Ze wijst je aan.

Ze laat zien waar een thema actief is. Een thematiek die vaak al langer met je meeloopt: gelijkwaardigheid, verantwoordelijkheid, grenzen, zelfwaarde, veiligheid, vertrouwen.

Niet om je te corrigeren. Maar om je uit te nodigen. Die uitnodiging vraagt iets wezenlijks: verantwoordelijkheid nemen. Niet voor de ander, maar voor jouw eigen positie in het geheel.

Wanneer je durft te kijken naar hoe je zelf situaties mede in stand houdt, door wachten, aanpassen, invullen of hopen, ontstaat er ruimte. Niet voor zelfverwijt, maar voor helderheid.

Want wat je kunt doorzien, hoef je niet langer te herhalen. Precies hier komen we bij een laag die vaak ongemakkelijk is, maar essentieel: je schaduwzijden.

Disbalans legt niet alleen omstandigheden bloot, maar ook delen van onszelf die we liever niet aankijken. Niet omdat ze verkeerd zijn, maar omdat ze ooit functioneel waren.

Gedrag dat ontstond uit loyaliteit. Uit veiligheid. Uit de behoefte om erbij te horen, het goed te doen, te overleven.

Misschien herken je:

• jezelf aanpassen om de harmonie te bewaren

• verantwoordelijkheid dragen die niet van jou is

• zwijgen om de verbinding niet te verliezen

• wachten omdat kiezen ooit onveilig voelde

Het zijn geen fouten. Het zijn strategieën.

Maar wat ooit beschermde, kan je later beperken.

Disbalans nodigt je uit om deze schaduwzijden niet te veroordelen, maar te doorzien. Om te zien waar je jezelf vasthoudt in gedrag dat niet meer past bij wie je nu bent.

Dat vraagt moed. Niet om jezelf te verbeteren, maar om eerlijk te zijn.

Eerlijk over waar je blijft uit loyaliteit. Waar je zwijgt uit veiligheid. Waar je jezelf kleiner maakt om het geheel draaglijk te houden.

Bevrijding zit niet in het afwijzen van deze delen, maar in het erkennen ervan, en vervolgens een andere keuze maken, omdat je voelt dat het tijd is. Wanneer je bereid bent je eigen schaduw te ontmoeten, ontstaat er ruimte. Ruimte om patronen te doorbreken. Ruimte om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw plek in het geheel. Ruimte om het anders te doen, zonder jezelf te verloochenen. En wat dan vaak gebeurt, is dit: de balans herstelt zich vanzelf.

Niet omdat jij harder trekt, of omdat de ander ineens verandert. Maar omdat waarheid beweging brengt. Soms beweegt de ander mee. Soms valt iets weg. Soms ontstaat er een nieuwe vorm die eerder niet mogelijk was. Maar in alle gevallen gebeurt er iets essentieels: je verlaat jezelf niet meer.

In mijn boek schrijf ik hier uitgebreid over. Over hoe disbalans geen toeval is, maar een signaal. Over hoe ervaringen waarin je telkens opnieuw terechtkomt, vaak verwijzen naar onderliggende thematieken die gezien willen worden. En over wat het vraagt om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen plek daarin, niet vanuit schuld, maar vanuit bewustzijn.

Ik beschrijf hoe patronen ontstaan uit loyaliteit en veiligheid, hoe ze ooit functioneel waren, en hoe ze je later kunnen beperken. Niet om ze te veroordelen, maar om ze te doorzien. Want pas wanneer je bereid bent je eigen schaduwzijden aan te kijken, ontstaat er ruimte om het werkelijk anders te doen, en bevrijdt je jezelf. Disbalans is in die zin geen probleem dat opgelost moet worden, maar een poort. Een ingang naar helderheid, naar volwassen verantwoordelijkheid, naar een leven waarin je jezelf niet langer hoeft te verlaten om verbonden te blijven.

Wat ooit uit balans is geraakt, vindt altijd zijn weg terug.Maar alleen wanneer je de uitnodiging aanneemt. Niet door te wachten tot de ander verandert.Maar door zelf te bewegen.

En misschien is dát wel de diepste vorm van vrijheid: dat je herkent waar het niet meer klopt en de moed hebt om daar trouw aan te zijn.

In Liefde, Licht en Leven

Son