Van schrijver tot herinnering. Over de weg die zich schrijft terwijl jij hem bewandelt.

Er zijn momenten waarop woorden je niet meer toebehoren. Waarin schrijven geen handeling is, maar overgave, een meebewegen met iets wat groter is dan jijzelf. Zo is Van Sterrenstof tot Modder ontstaan: niet als project, maar als innerlijk weten dat mij riep.

Ik dacht dat ik een boek schreef, maar al snel bleek het boek míj te schrijven.Elke zin die op papier kwam, raakte aan een herinnering in mij.Soms zacht, soms genadeloos helder.Het bracht me in contact met lagen die ik dacht al te kennen, tot ze zich dieper openvouwden, voorbij begrip, voorbij vorm. Ik werd meegenomen in mijn eigen proces van herinneren.

Het schrijven was een reis waarin niets meer ver weg voelde: de sterren én de modder kwamen samen in mij.En nu, terwijl het boek de wereld in stroomt, merk ik dat ik meer dan ooit achter de woorden sta die geschreven zijn.Niet als auteur die een boodschap uitdraagt, maar als mens die leeft wat ze schrijft.

Laatst ontmoette ik een cliënt die ooit een traject van drie sessies bij mij volgde. We kwamen elkaar toevallig weer tegen. Hij voelde dat er in zijn leven iets groots in beweging was en boekte een sessie van een uur.Wat er gebeurde, was geen toeval. Het veld opende zich opnieuw, we doken diep, verder dan het verhaal, rechtstreeks naar de bron van herinnering. Daar, in dat stille weten, herkende ik opnieuw de essentie van dit pad.

Het herinneren dat toen vrij kwam, was een waarheid die ik kon ontvangen, net als hij. Een weten dat niet alleen inzicht brengt, maar rust in elke cel.Het helpt om de moeilijke fasen van het leven werkelijk te kunnen doorvoelen: om het grote waarom niet enkel te begrijpen, maar tot in het lichaam te ontvangen. Dan openbaart zich het goud dat verborgen lag in de ervaring zelf. Want hoe vaak ik ook mensen mag begeleiden, uiteindelijk word ik in ieder gesprek, in iedere sessie, óók zelf herinnerd. Dat is de waarheid die ik steeds opnieuw voel: niets in dit werk staat los van mijn eigen reis. Alles is één beweging van bewustzijn dat zichzelf herinnert – in jou, in mij, in elk verhaal dat zich ontvouwt.

Van Sterrenstof tot Modder is niet afgesloten. Het leeft, ademt, beweegt verder. Iedere lezer, iedere ontmoeting, ieder gesprek voegt er een nieuwe trilling aan toe.

Telkens als ik iemand ontmoet die geraakt is, voel ik het weer:de woorden in dit boek waren nooit bedoeld om te overtuigen, maar om te openen. Om jou –en mij – te herinneren aan wie we altijd al waren. Dit pad gaat voorbij alle woorden, voorbij alle waarheid die we ooit konden begrijpen. Het landt diep in de herinnering zelf – daar waar voltooiingen plaatsvinden van thematieken die buiten het dagbewustzijn nooit actief kunnen zijn.Pas wanneer we bereid zijn écht te kijken, achter het waarom van wat er gebeurt, kan de ziel haar werk volbrengen.In die diepte ontmoeten we de stille kracht van het weten: dat alles precies zo is bedoeld, op het moment dat we het durven zien.

Alles wat je hier leest, leeft ook in jou. Het veld herinnert, in zijn eigen tijd, precies dat wat nu gezien mag worden.