Niet langer geketend aan de maan. Een herinnering aan de zonnecyclus in onszelf

Ik ben vijftig en nog steeds ongesteld. Niet een beetje, maar vol. Maandelijks. Op de dag van de volle maan. En ik begin me af te vragen waarom eigenlijk. Is dit nog mijn natuurlijke ritme? Of houdt iets mij vast in een cyclus die allang voltooid had mogen zijn.

Wat betekent het eigenlijk om steeds weer te bloeden? Waarvoor dient het? En wiens ritme volg ik dan precies?

Ik merk dat ik steeds minder geloof in het idee dat dit simpelweg een biologisch proces is.

Zou het kunnen dat mijn lichaam, en dat van vele andere vrouwen, reageert op iets dat buiten onszelf is geplaatst? Een ritme dat niet van binnenuit komt, maar gestuurd wordt van buitenaf?

Als ik voel op die volle maan, en zie hoe mijn bloed elke keer weer meebeweegt, dan vraag ik me af: waarom precies dan? Wat activeert dat? En wie dient dat? En als ik verder voel… zou het kunnen dat de maan niet de zachte, vrouwelijke kracht is die we altijd dachten? Wat als ze niet natuurlijk bij de Aarde hoort? Wat als ze niet voedt, maar beïnvloedt? Wat als ze niet begeleidt, maar bestuurt? Wat als wij, als vrouwen, ooit leefden zónder haar invloed? Hoe voelde het lichaam toen? Hoe bewoog onze scheppingskracht? Wat was ons eigen ritme, vóór de maan?

Ik begin me te herinneren dat er ooit een andere afstemming was. Een ander ritme. Niet maandelijks leegbloeden, maar levend pulseren. Niet cyclisch verlies, maar innerlijk vuur. Niet afgestemd op een hemellichaam dat draait op herhaling, maar op de Zon, de scheppende kracht van het Leven zelf.

En tegelijk wordt ook zichtbaar hoe onze vrouwelijke energie langdurig geketend is geweest. Opgehangen aan de maancyclus, een ritme dat niet vanuit onze bron komt, maar opgelegd is via herhaling, beïnvloeding en verwarring.

Een ritme dat ons maand na maand leegtrekt in plaats van oplaadt.

Een systeem waarin bloed symbool werd voor verlies, in plaats van levenskracht. Wij vrouwen zijn de kracht die steeds maar wordt onderdrukt, niet door onze natuur, maar door een opgelegd verhaal dat ons doet geloven dat we cyclisch moeten lijden om vruchtbaar, gevoelig, of waardevol te zijn.

Wat als onze menstruatie ooit precies dát was: een creatiekracht, afgestemd op de Zon, op het Leven, op het pulseren van onze Ziel? Wat als het bloed dat kwam geen leegte bracht, maar de ruimte opende voor inspiratie, bezieling, verankering? Zou het kunnen dat onze baarmoeder niet gemaakt is om telkens leeg te lopen, maar om energie vast te houden, te laten stralen, te ontvangen én uit te zenden? Wat als vruchtbaarheid niet alleen iets lichamelijks is, maar een staat van zijn? Een kracht die geboren wordt in aanwezigheid, niet in hormonen?

En dan kom ik bij dat andere woord, dat collectieve label: de overgang. Wat roept dat eigenlijk op? Een gevoel van einde? Van tekort? Van iets dat afneemt? De hele manier waarop de overgang beschreven wordt in de samenleving, als hormonale afbraak, als probleem, als iets dat medisch gemonitord moet worden, houdt vrouwen klein.

Het maakt van een krachtig transformatieproces een ziektebeeld. Het suggereert dat we iets kwijtraken. Maar wat als het tegendeel waar is? Wat als we niet afnemen, maar eindelijk weer onze eigen cyclus gaan leven? Wat als ons lichaam niet faalt, maar zich onttrekt aan een vals ritme?

Wie heeft eigenlijk het verhaal geschreven dat je droog wordt, uitgeput raakt, labiel wordt, en dat dat allemaal erbij hoort?

Wie verdient eraan dat wij gaan denken dat we hormonen nodig hebben om onszelf te zijn? Wat als de zogenaamde symptomen van de overgang geen tekort zijn, maar tekens van opschaling? Wat als de slapeloosheid, de warmte, de gevoeligheid geen storing zijn, maar signalen van ontwaken? Wat als je lichaam in deze fase niet in verval is, maar bezig is het bloedcontract los te laten?

Ik ben gestopt met zoeken naar oplossingen buiten mezelf. Ik ben begonnen met luisteren naar wat mijn lichaam werkelijk zegt. En dat zegt niet: je bent in verval. Maar eerder: je mag stoppen. Je bent vrij. Je hoeft dit niet meer te dragen. Zou het kunnen dat we geen hormonen tekortkomen, maar dat we zonlicht missen, vanbinnen?

Wat als we weer mogen afstemmen op de zonnecyclus?

Niet als iets buiten ons, maar als iets dat diep in ons leeft. Wat als die cyclus, van opbouw, kracht, expressie, rust en hergeboorte, altijd al onze ware cyclus is geweest? Wat als het deel van de Zon dat ooit in ons leefde, nu opnieuw geactiveerd mag worden? Zacht. Vanuit binnenuit. Vanuit herinnering. Vanuit toestemming. Niet vanuit doen, maar vanuit durven zijn wie we zijn, voorbij het bloed, voorbij de maan, voorbij het verhaal.

Wat als het licht van de Zon ons nooit verlaten heeft, maar slechts overschaduwd werd door een vals ritme? Wat als we onze cyclische natuur niet langer laten bepalen door een hemellichaam dat draait op herhaling, maar ons weer verankeren in de zonnecyclus, de enige cyclus die niet eist, maar uitstraalt? Wat als wij geen vrouwen in overgang zijn, maar de overgang zelf belichamen? De brug tussen oud en oorspronkelijk. Tussen herhaling en pulserend licht. Tussen het verhaal van verlies en de herinnering van kracht. Wat als we niets zijn verloren, maar simpelweg vergeten zijn wat we altijd al waren? En hoe zou het zijn… om nu weer thuis te komen, in het ritme van de Zon?

𝘿𝙚𝙯𝙚 𝙩𝙚𝙠𝙨𝙩 𝙞𝙨 𝙜𝙚𝙨𝙘𝙝𝙧𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙣𝙪𝙞𝙩 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙧𝙞𝙣𝙣𝙚𝙧𝙞𝙣𝙜. 𝙒𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙙𝙚𝙚𝙡, 𝙞𝙨 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙩𝙝𝙚𝙤𝙧𝙞𝙚, 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙢𝙚𝙙𝙞𝙨𝙘𝙝 𝙨𝙩𝙖𝙣𝙙𝙥𝙪𝙣𝙩, 𝙚𝙣 𝙤𝙤𝙠 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙪𝙣𝙞𝙫𝙚𝙧𝙨𝙚𝙡𝙚 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙝𝙚𝙞𝙙 𝙙𝙞𝙚 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙞𝙚𝙙𝙚𝙧𝙚𝙚𝙣 𝙝𝙤𝙚𝙛𝙩 𝙩𝙚 𝙜𝙚𝙡𝙙𝙚𝙣. 𝙄𝙠 𝙨𝙘𝙝𝙧𝙞𝙟𝙛 𝙫𝙖𝙣𝙪𝙞𝙩 𝙬𝙖𝙩 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙡𝙞𝙘𝙝𝙖𝙖𝙢 𝙢𝙞𝙟 𝙫𝙚𝙧𝙩𝙚𝙡𝙩. 𝙒𝙖𝙩 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙕𝙞𝙚𝙡 𝙢𝙞𝙟 𝙩𝙤𝙤𝙣𝙩. 𝙒𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙢𝙚 𝙝𝙚𝙧𝙞𝙣𝙣𝙚𝙧 𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙙𝙚 𝙡𝙖𝙜𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙣 𝙘𝙤𝙣𝙙𝙞𝙩𝙞𝙤𝙣𝙚𝙧𝙞𝙣𝙜 𝙚𝙣 𝙘𝙮𝙘𝙡𝙞𝙨𝙘𝙝 𝙡𝙞𝙟𝙙𝙚𝙣. 𝙅𝙚 𝙝𝙤𝙚𝙛𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙢𝙚𝙩 𝙢𝙚 𝙚𝙚𝙣𝙨 𝙩𝙚 𝙯𝙞𝙟𝙣. 𝙄𝙠 𝙣𝙤𝙙𝙞𝙜 𝙣𝙞𝙚𝙢𝙖𝙣𝙙 𝙪𝙞𝙩 𝙤𝙢 𝙩𝙚 𝙧𝙚𝙖𝙜𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙣𝙪𝙞𝙩 𝙤𝙫𝙚𝙧𝙩𝙪𝙞𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙤𝙛 𝙙𝙚𝙗𝙖𝙩. 𝘿𝙞𝙩 𝙞𝙨 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙨𝙩𝙖𝙣𝙙𝙥𝙪𝙣𝙩. 𝘿𝙞𝙩 𝙞𝙨 𝙚𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙧-𝙞𝙣𝙣𝙚𝙧𝙞𝙣𝙜. 𝙑𝙤𝙚𝙡 𝙬𝙖𝙩 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙧𝙚𝙨𝙤𝙣𝙚𝙚𝙧𝙩, 𝙚𝙣 𝙡𝙖𝙖𝙩 𝙙𝙚 𝙧𝙚𝙨𝙩 𝙯𝙖𝙘𝙝𝙩 𝙡𝙞𝙜𝙜𝙚𝙣.

Copyright © Sonja van de Reep, auteur. Voel je vrij om deze blog te delen via de originele link, zodat het verhaal zijn weg kan vinden naar wie het mag lezen. Het kopiëren, aanpassen of publiceren van deze tekst, of gedeelten daarvan, is alleen toegestaan met voorafgaande, schriftelijke toestemming van de auteur. Sonja Reep